Home 
Leben 
seine Werke 
Weiteres 
Jubiläum 
Zoltingen 
Bauernweisheiten 
Impressum 

 

 Weiteres von Michel Eberhardt

- Lebensfahrt -


Auf holprige, stoinige Strässla,
bald wischt auf d' Seit, bald hott,
durch Räng' on schmale Gässla
dei Lebensweg oft got.
Loss d' Räder ruhig kleppra,
es isch gar oft koi Schad.
Nor d' s Soile loss net läppra,
des wickel fescht om d' Had.
Kasch leicht an Stoaß vertraga,
wann ois nor net vergisch:
daß d' allweil für dein Waga
d'r Fuhrma selber bisch.


- Überall isch's anderscht -


Überall isch anderscht trucka,
überall isch anderscht naaß,
überall git's andre Mucka,
überall wachst anderscht Gras.

Überall teant's anderscht lacha,
überall isch a andra Trau'r,
anderscht süaß dia süaße Sacha,
saure Niearla anderscht saur.

Überall git's andre Täfa,
andre Leichta, andre Bräuch,
andre Schüssla, andre Häfa,
andre Mäga, andre Bäuch



- Mei Kess'ltal -


Do wo ganz kloi des Bächle fliaßt,
vom hent'ra Wenk'l raus,
von jeder Höah' a Dörfle grüaßt
en d' schtilla Gegn'd naus.
Wo wia a Trom dia Hölz'r schtond
beim letschta Obadschtrahl,
des isch mei liabes Hoematland,
des isch mei Kesseltal.

Wo d's groaße Leba schui ond leis
gar schnell en d's weite got,
wo allweil noch d'r alta Weis
no d's alte Wesa schtot.
Wo alles friedle lebt mit'nand
ond g'müatle üb'ral,
des isch mei liabes Hoematland,
des isch mei Kesseltal



- D'r Hoemat -


D'r Hoemat gilt mei eascht'r Gruaß,
weil's dear am easchta g'höart
und weil i d'Hoemat haba muaß,
so'scht hält mi nix an Weart.
Es git koi gröaß'res Glück für mi,
drom ruaf i's glückle naus:
Mei Hoematländle du ond i,
os lond anand net aus!






- Der späte Bussard -


Die Unrast beugte sich dem Spiel.
Im Abend liegt der Rollenbühl.
Schon streift das Zwielicht allgemach
den Erlengrund am Bauernbach.
Da gleitet noch im schrägen Flug
ein später Bussard übern Bug,
wie ein Gedanke, ein Gesicht,
als Maß des Tages, im letzten Licht,
vom Drang geläutert und gestillt:
Ein heimwärts schwebendes Gebild.
Das Ziel von heut' ist sein und mein.
Was morgen wird, soll morgen sein.


- D'r Witma -


Em Hanne hot ma d's Weib v'rgraba an Liachtmeß, iatz isch Barthelmää.
Iatz kasch da Kerl schier nemme haba, es plogt'n fürchte d's Weiberweah.

Es richt se voll'r G'schaft d'r Hanne zom zwoeta Gang zom Traualtor,
mit d's alta Grababaura Nanne, a Jompf'r en de vierz'g'r Johr.

Er moet, r kriagt a saubr's Weible, doch ihre Häärla send scho gro
ond fatzaleer isch ont'rm Leible ond en de Haxa fehlt's r' oh.

Er packt von frisch sein Lebenskarra , so kendisch wia d'r dömmschte Bua.
Wann oser Herrgott will an Narra, nemmt er an Witma nor d'rzua.


- Loss net luck -


Loss net luck, so hoißt's beim Schwoba, got's oh manchmol hart off hart!
Ond an des, do tuat ma globa, es verlangt's so os're Art.
Hosch d'r ebbas g'setzt en d's Köpfle ond du merksch, dass richte isch,
nocht füahr's durch, ob's glei manch's Tröpfle Schwoiß di koscht
bis'd ferte bisch.
Gugg net rüb'r, gugg net nüb'r, gradaus gang nor off dei Ziel,
was em Weg liegt, schteig schea d'rübr, was ma will, nocht got gar viel.
Nor koi Zittra, nor koi Banga, nor net g'schtrauch'lt, nor net z'ruck!
Bleisch vielleicht amol wo hanga, pack nor a, on loss net luck!



- Voarm G'richt -


D'r Tone hot da Schteffe scho gottsallmächte bluit.
Iatz schtoht'r vor'm Richter es weard v'rhandelt heut!

D'r Schteffe redt als Kläger, er füahrt sei A'klag schtramm
ond zählt dia Schläg vom Tone recht sauber alle z'amm.

Ond es v'rnemmt d'r Richter da Täter allzobald
ond neba drann d'r Schreiber notiert dean Sachv'rhalt.

Zuagschlaga hot d'r Tone, schtot fescht nocht z'letscht am End.
Iatz frogt'n no d'r Richter: "Mit well'em Instrument?"

Drauf stemmt d'r Tone d' Rechta ond schtreckt dia Lenk en d' Seit.
"Herr Richter, lauter echta ond guata Handarbeit!"


- Fasnacht -


Denk dr nix ond loß da Karra oifach rompla, wian'r mag.
Kloine ond oh groaße Narra hont heut alle ihren Tag.

Ds gsetzte Wesa hangt en Franza, nor de O'firm ischt ma gfähr.
D' Moire got als Hex zom Tanza ond dr Moir als Kemichkehr'.

D' Maurersgreat g'hört zo de Feinre, bild se drauf woiß Gott was ei'.
Aber heut gots als Zigeun're, heut will's oifach schlampat sei'.-

Nor dia Alte hont koi Hudla, haltet Fasnacht mit Manier.
Ds Ahle plangts noch Schneckanudla ond da Ahle noch am Bier.

Ei, warom, sia sollat's haba Fasnacht isch nor ds Johr's amol!
Heut got alles na da Graba; drom sei's oh de Alte wohl!


- Ein Tag -


So gots em Dörfle auf ond zua: Vor Tags scho krähat d' Göckel.
Beim Poschtwirt gent em Stall koi Ruah d'a'bondne kloine Möckel.

Dr Mesner schtot als easchter auf, d' Früah ischt ehm nia vrdorba,
schnupft nüachtra scho da Kirchberg nauf ond trappt en seine Schlorpa!

Er woiß, kaum ziagt'r ds Glöckle a', weards d' Moire o scho packa.
En dear isch d' O'muaß na-wat-na, dia ka am wengschta flacka.

Doch daur'ts nor meah a kurza Zeit ond alles schlupft en d' Kloider;
des hoißt , halt von de Bauraleit, älls andre schloft no weiter.

Iatz grauzat älls scho d' Stadeltöar, dia easchte Türa scheprat,
d' Mischtkärra poltrat hen ond hear ond d' Milchgschirroimer kläpprat.

Dr Gottles-Fritz isch gar wohlauf, er pfeift scho heit, balmächte.
Was brengt dr Tag? - Ehm liegt's net auf, er hofft of ds recht ond ds schlechte.

Wia'r später d' Milch zum Bänkle tragt, guat aufglegt, ohne Sorga,
do trifft'r ds Kehrles Luis ond sagt: "So Luisle, gota Morga."

Ond so vrwacht dr Bauratag ond schnauft en volle Züga.
Er wächst mim jeda Stondaschlag ond weard koim onterliega.

Er wächst en d' Tiafne ond en d' Läng, mit Leba ond mit Streba.
Ond alle Bilder, groaß ond greng, teant Form ond Inhalt geba.

Oh heit isch so: Ma schafft em Feld ond frät se dra em Ghoima.
Weit daußta isch dia groaßa Welt - doch ds Dörfle isch drhoima.

A Wendle kommt von henta rei ond ziagt mit lange Zolga.
Ond überm Holz a Oahraweih ond drüber Schäfleswolka...

Alltägle ganz ond gar nix Nuis, ond doch ka d's Bild oin packa.
"Wia isch doch schöa", denkt ds Kehrles Luis, ond tuat blos Ruaba hacka.

Wann's Pfeifa höart beim Wiesaspitz, muaß älls a weng vrschnaufa.
Sia woiß, des isch dr Gottles - Fritz, dear Mischt füahrt auf'n Haufa.-

,s muaß glückle sei, weam d's Stillsei gfallt, mim Dörfle so vrschwestert.-
Grad d's Poschtwirts Möckel bröllat halt, send a'gstellt eascht seit geschtert.-

D' Sonn macht se nom an'Weidlerberg, will stät da Tag vrtraga.
Z'letscht weard dr Stärkschte oh zom Zwerg, iatz losch no sechsa schlaga!

Ja noch-at-noch got ds Tägle drauf, ob gwonna, ob vrloara.
Dr Mesner schnupft da Kirchberg nauf, denn Betläutzeit isch woara.

Feirobad macht ma überall, dr Nacht brauchsch iatz nix zwacka -
Nor d' Moire krautert no em Stall, dia ka no lang net flacka.

Schöa hoile schleicht dr Gottles-Fritz daußt hentr ds Kehrles Garta.
Iatz pfeift'r net dr Heidablitz - er will auf ds Luisle warta.-

Beim Poschtwirt send no etle Gäscht, wo ds grüahweng Stendle gniaßat
Ond wo em Tag sei Schur ond Lascht a bißle übergiaßat.

Beim Poschtwirt isch ma geara do ond stärkt se mit seim "Hella".
Doch bis en d'Stub nei höart ma no d' a'bondne Möckel brölla.

Do sagt dr Wirt: "Noi, dia Schearei em Stall ond dia Komöde!
Ma moit, es wär wahrhafte glei dr Teifel loas ond lede!

De'scht wohr, daß de am Stallglück frä'scht, doch Arbat macht's dr haufat.
Bis deane Krippel d' Dutt vrgwö'scht! Bis dia vom Kübel saufat!"

Doch überm Dörfle schei't dr Mo' ond viele, viele Steara.
Ond von de guate oir drvo', dear weard em Dörfle g'höra.

Wear woiß, was soscht no aus ehm wur? Was tät ehm weiterhelfa?-
Ond d' Nacht ruckt vor ond d' Kirchauhr, dia schlagt iatz langsam zwölfa.

Koi Liacht brennt meah. Ds jed' Haus isch zua.- Helf Gott vor allem Übel.-
Oh ds Poschtwirts Möckel gent a Ruah; sia learnats bal vom Kübel.

[nach oben]